Nieuwe compostbak

In onze oude tuin hadden we de goedkoopste compostbak staan die we konden vinden. Hij was zwart met een oranje deksel en bestaat uit 4 delen die je in elkaar moet klikken en het luikje aan de voorzijde zat niet heel stevig vast. Functioneel, maar niet erg mooi.

Nieuwe tuin en de oude compostbak laten we achter, dus tijd voor een nieuwe compostbak. In deze tuin kunnen we hem niet achterin de tuin "verstoppen".  We hebben voor een ronde gekozen, groen en stevig.
We hebben de compost die we in de afgelopen jaren hebben gemaakt meegenomen, zodat we al beesjes hebben die ons "afval" al lekker vinden. Best vreemt eigenlijk, zoveel gft afval van de afgelopen jaren en de bak is nog geeneens half vol.

lekkere struiken

Nadat we de schuttingen hebben gezet konden we onze 5 struiken in de grond zetten:

Hier staan:
rode framboos
rode kruisbes
gele framboos
rode bes
rode braam

Ik ben benieuwd of we daar volgend jaar wat van kunnen plukken

Allemaal rokjes!

Na een paar jurkjes te hebben gemaakt, dankzij de fantastische uitleg op Mme Zsazsa site durf ik het aan om een rokje voor mezlef te gaan maken.
Ik begin simpel: Een klokrokje, mat tricotband, met behulp van het boek: allemaal rokjes, van, jawel ook Mme Zsazsa:

Nee niet even voor de foto gestreken...

Het lukte wonderbaarlijk goed, binnen een par uurtjes was het stukje stof verandert in een rokje en ik draag hem dan ook met veel plezier. Alleen merkte ik snel dat ik zakken miste, dus ik heb 2 kleine zakjes aan de binnnenzijde van de rok genaaid, net onder de tricotband, wat geen charmante  oplossing is als ik mijn telefoon of sleutels wil halen, ze denken al snel dat ik dat uit mijn ondergoed graai...

Ik heb de smaak te pakken.

Omdat het laatste jurkje, boven verwachting goed van onder het machien kwam, (niet helemaal tevreden, maar wel stukken beter dan mijn eerste jurk) kreeg ik al vrij snel weer zin om een nieuw jurkje te maken, dit keer geen gehannes met een rits, maar knoopjes op de schouders en ander soort zakken, nu "verstopte" zakken, want de zakken van het laatste jurk, zijn toch niet echt handen-in-je-zak zakken. Voor de afwerking heb ik nu gekozen voor een voering:

 

 

Vrolijk jurkje!
Voor de volgende keer: De flapjes langer maken, ze zitten nu op haar schouders en ik wilde ze eigenlijk wat meer richting de borstkas hebben, voering ietsjes langer, en de zakken groter, mijn dochter kreeg haar handjes er wel in, maar er niet weer uit, ze zaten te strak.

Nieuwe poging nieuwe kansen

De vorige keer dat ik een jurkje maate zorgde dat vooral aan het einde voor een hoop frustratie. Dat ging ik deze keer voorkomen: biaisbandje! geen gedonder met die lapjes stof die niet naar binnen willen blijven zitten. En omdat mijn dochter erg graag eigenwijs met haar handen in haar zakken wil lopen, wil ik er ook graag zakken op hebben. Zakken, juist, uuuh, mmm, zakken. Ik heb er een grote zak voorop gemaakt, ooit ergens al surfend tegen gekomen, zag er leuk uit.
Het voorpand heb ik 2 cm meer gegeven op de plek waar het hesje overgaat in het rok-gedeelte, want daar kon ik dan mooi de bovenkant van de zakophanging in vast naaien. En hoefde ik niet al te moeilijk te doen dat het patroon wel door zou lopen.

Ik heb eerst de zak met biaisband afgewerkt, daarna die 2 cm extra rand dicht genaaid, mat daarin natuurlijk de bovenkant van de zak.
De zijkanten van de zak en onderkant vastgemaakt aan het voorpand en daarna de jurk afgemaakt: ritsje erin, achterpand sluiten, voorpand en achterpand aan elkaar, hals en armsgaten afgewerkt, zoom afwerken en klaar was deze moeke.

Maar toch nog een beetje ontevreden met de afwerking, volgende keer weer wat anders proberen.


 

plantenfobie

Bij ons nieuwe huis willen we graag een eetbare tuin hebben, dus begon het plannen en bouwen en planten. Omdat het een stadstuin is heb ik helaas maar beperkte ruimte, maar dat maakt me niet minder enthousiast.
Het vooruitzicht van een moestuin hebben maakt me erg informatiezoekende, net als bij mijn eerste zwangerschap, meer weten, wat moet ik weten, wat moet er wanneer gebeuren: ik wil voorbereid zijn! Dus ik lees, ik google en ik vraag anderen met ervaring om ervaringen, raad en tips.

De meeste mensen die me kennen zijn trouwens erg verbaasd dat ik zo enthousiast ben om een moestuin te beginnen, ik ben namelijk bang voor planten en wortels.
Ja je leest het goed, bang voor planten en in ergere mate wortels.
Natuurlijk weet ik dat ze mij niets aan zullen doen, ze zullen niet opeens knoerthard groeien en mij verstikken, maar toch heb ik die irrationele angst, maar dat schijnt normaal te zijn bij fobieën.

Ik denk dat het komt door de blauwe regen die we vroeger over de overkaping bij de voordeur hadden, daar waar mijn raam zat van mijn slaapkamer. Mijn broers en ik gingen altijd de volle 6 weken zomervakantie naar de caravan in Zeeland, als ik terug kwam dan was die blauwe regen via kiertjes in mijn raamkozijn naar binnen gegroeid. Als kind had ik nog niet zo goed gevoel voor tijd en voor mijn gevoel dat die plant dus van de ene op de andere dag mijn kamer ingegroeid, doodeng vond ik dat! Het zien van films zoals de Adamsfamilie of Jumanji waarbij van die snelgroeiende wraaknemende planten mensen aanvallen helpt dan niet en voedt mijn plantenfobie dat planten dat echt wel kunnen.

Zo heb ik eens bij het zwarte bessen plukken eens in verstijfde paniek stil gestaan van angst tussen de bessenplanten: Ik was heerlijk aan het bessenplukken, niets aan de hand, en ik plukte vrolijk verder en verder, en liep steeds verer tussen de bosjes om meer en meer te plukken. En terwijl ik met veel plezier die bessen sta te plukken voel ik een zachte aai over mijn been, vermoedelijk een blaadje. Maar die zachte subtiele aai voelt heel bedreigend, zoals in een horrorfilm een moordenaar zijn slachtoffer attendeert op zijn aanwezigheid, vlak voor hij toeslaat. Ik verstijf, mijn hartslag gaat omhoog, totale paniek in heel mijn lijf en ik merk opeens dat ik omringt ben door struiken die tot mijn navel en zelfs zo hoog als mijn oksels komen. Zachtjes fluister ik de naam van mijn vriend, steeds wat harder tot hij me eindelijk hoort. Hij ziet en weet gelukkig wat er aan de hand is en komt me liefdevol redden. Ik ben nooit meer in de buurt van die bosjes geweest.

Nou is dit vele jaren geleden en ik ben nog vaak gered door vrienden, zoals bij het verpotten van planten: ik heb in blinde paniek al heel wat planten in een vuilnisbak gegooid omdat ik het toch niet redde om mezelf te kalmeren. Bij gebrek aan een reddende engel die het dan van me overneemt, de plant weer uit de vuilnisbak haalt en verpot voor me, zijn er zo ook al wat planten in de stortkoker verdwenen. (Dat moet er vast erg grappig uit hebben gezien: in blinde paniek een plant in de vuilnisbak gooien, snel de zak dichtknopen en dan rennen naar de stortkoker om die enge moordlustige plant te dumpen)
Menig plantje is, omdat hij te snel groeit, ook verdwenen in die zelfde stortkoken...

Maar het gaat steeds beter en ik weet mezelf steeds beter te kalmeren \o/

Snel een telefoonhoesje maken

Ik sleep de laatste tijd mijn linnentas achter me aan, nadeel: alles ligt door de war en bij het zoeken naar sleutels ens is het flink roeren tussen al mijn vrouwenzooi.

Om mijn telefoon zo veel mogelijk krasvrij te houden heb ik van een oude spijkerbroekpijp snel een telefoonhoesje in elkaar gezet.
Ik heb daarvoor gebruikt: stukje broekspijp, een stukje fleece en ik vond nog stukje klittenband en natuurlijk mijn naaimachen ;)



Ik gebruik +/- 9 cm van een rechtstuk van de broekspijp (Het stukje tussen de rode strepen op het plaatje hieronder) Ik heb mijn telefoon in de broekspijp gelegd en dan even mijn telefoon erin vast gezet met speltjes om zo aan iedere kant met een marge van bijna een cm extra uit te knippen.

Ik knip daarna de de broekspijp open over de gele lijn, zo dicht mogelijk tegen de naad.
Aan de binnenzijde leg ik een stukje fleece, 1,5 cm korter dan de lengte van de opengeslagen broekspijpstuk. Ik leg de het reepje fleece en dan 1,5 cm overlappend de spijkerstof erop, zo naai ik ze aan elkaar vast, zo dicht mogelijk bij de rand van de spijkerstof. Daarna heb ik de spijkerstof om de fleece gevouwen. De andere kant van de strook fleece heb ik onder de oude naad van de spijkerstof gestopt en ook dat stukje stik ik dicht, zo dicht mogelijk op de rand van de spijkerstof. Dit word het flapje van het hoesje. Ik heb in het midden van dt fleece en spijkerstoflapje, over de andere naad van de spijkerstof de fleece nog een keer aan het spijkerstof vastgenaaid.
Daarna de telefoon op de lap fleece/spijkerstof gelegd, dichtvouwen, zoals het hoesje moet worden. Gekeken waar het klittenband moet komen, klittenband vastgenaaid. Daarna weer de telefoon ertussen en dan speltjes op de plek van waar ik hem straks dicht ga naaien, een paar keer de telefoon erin en eruitgestopt om te kijken hoe soepel of stroef dat gaat en daarna dichtgenaaid en met een soort van zigzag steek de zijkanten aan elkaar genaaid van de onderzijde tot aan het einde van het flapje.


Klaar, mijn telefoon kan nu veilig rondzwerven tussen de sleutels en andere spullen in mijn tas.