Mantica Bambi

Met puppy ogen (want ze weet best dat haar kast uitpuilt) vroeg mijn Treanneke of ik alsjuuuuuublieieieft *knipper*knipper* nog een Mantica (solifantjes) wilde maken.

Ik zwichtte natuurlijk

 

Patroon: Mantica van Solifantjes
Stof: Bambi van Znok en Royal Blau uni van Fabrilogy

Matilda jurk

Trean gaat haar eerste boekbespreking houden over het boek watze het vaakst heeft gelezen: Matilda en ik vond dat een mooie aanleiding om een bijpassende jurk te maken:

 

Patroon: Mantica van Solifantjes :)
Stof: tricot Bookworm framboise & Lilac uni beide van Paapii

Louisa Coat

Voor Traenneke een nieuwe lente/herfstjas gemaakt:

Het is de Louisa Coat  van Compagnie-M

Ik was even bang dat ze hem te hysterisch zou vinden, maar ze vind hem prachtig.
De uitleg bij het patroon was goed te volgen en voor het eerst paspel toegevoegd; reflecterende paspel. Ik had dat lastiger ingeschat dan het daadwerkelijk was \o/

Sokken voor Trean

Binnenkort gaat Trean weer op kamp en dan heeft ze graag wollen sokken mee, haar wollen sokken waren echt te klein, dus ik breidde een nieuw paar, gelukkig begon ik op tijd, want uit eindelijk, verdeeld over 4 maanden, op tijd af :)

(25dec 2017 begonnen, 11apr 2018 klaar)

Ook deze sokken, teen eerst, 2 tegelijk op de rondbreipen, begonnen met de Judy Magic cast on, en om af te hechten gebruikte ik weer de Jeny's surprisingly stretchy bind-off 

Treans 2e EEG

Vandaag is het tijd voor Treans 2e EEG, de eerste verliep rampzalig, nog nooit heb ik haar zo hard zien verzetten tegen iets, dus deze keer net als met de MRI telkens herhaald als we onderweg naar school waren: we gaan binnenkort weer naar het ziekenhuis, en dan krijg je een drankje en daarna krijg je een soort van muts op, die een beetje strak zit, dan gaan ze een soort van zalf op je hoofd smeren en daarna gaan ze allemaal draadjes aan dat mutsje vastmaken, en met die draadjes kunnen ze ook in je hoofdje kijken, dan maken ze een EEG, terwijl jij lekker in een donker kamertje ligt en misschien wel even een tukje doet.
Zo goed als het met de MRI ging, zo ging het helaas niet met de EEG, het was bijlange na niet zo erg als de eerste EEG, maar slapen werd hem niet en ook rustig liggen ging hem niet worden, we hebben van alles geprobeerd, niets hielp en op een gegeven moment zijn we gestopt in de hoop dat er kleine stukjes bruikbaar materiaal ertussen zou zitten.
Zelf was ze zeer tevreden dat die gekke muts af mocht en dat ze weer weg mocht uit die kamer en nu maar wachten op de uitslag

***

Edit: niets gevonden op de MRI en EEG wat die koortsstuipen zouden kunnen veroorzaken, hopelijk groeit ze er overheen en of we diazepam in huis hebben voor het geval een koorstuip langer dan 5 minuten duurt.

Treans MRI

Na haar val in januari 2011 heeft ze een tijd lang om ongeveer elke maand een koortsstuip gehad, die elke keer weer anders verliep en daarom ook elke keer weer in het ziekenhuis stonden. Gelukkig ook elke keer weer met een grotere tussenpozen tussen de koortsstuipen. Er is een EEG gemaakt, waar dochterlief absoluut niet aan mee wilde werken en vandaag, 20 maanden na de val gaan ze voor de zekerheid een MRI maken, om in dat bolleke te kijken of er iets te zien is wat eventueel de klachten zouden kunnen veroorzaken. Vorige week hebben we al een kennismakingsgesprek gehad en heeft de dokter mij en mijn dochter uitgelegd wat ze gaan doen. De rest van de week, elke keer als we langs het ziekenhuis fietsen, wat onderweg naar de school van haar broer is herhalen we het: binnenkort gaan we naar dit ziekenhuis, en dan krijg je een kapje op je neus en mond, waar je van gaat slapen, zodat ze met een groot apparaat in je hoofdje kunnen kijken.
Vandaag zit ze vrolijk in haar nieuwe pyjama te wachten tot ze wordt opgehaald. Dikke lol als ze met bed en al door de gangen van het ziekenhuis wordt gereden en bij de MRI komt ze lekker op schoot zitten, als ze het masker voor haar neus houden duwt ze zelf haar gezichtje erin en sukkelt lekker relaxed in slaap. Complimenten van het aanwezige personeel dat het zo gemakkelijk ging en ik ga naar de gang om te wachten met een boek. Sneller dan verwacht mag ik al weer mijn dochter halen, ze wordt wakkerder en verteld vol verbazing dat het kapje naar pindakaas rook, weer lachend als we wederom met bed en al door het ziekenhuis rijden, terug naar de afdeling .Daar we moeten wachten tot ze succesvol heeft gegeten, gedronken en naar de wc is geweest.
Binnenkort een 2e EEG en daarna krijgen we de uitslag.

Boem en toen lag Trean op de intensive care

Mijn man is elders en ik heb een rustig avondje gepland op de bank. Ik hoor Trean huilen en ga er zachtjes heen, ik doe de lampen niet aan om haar broers zo min mogelijk te storen. Trean ligt boven in het stapel ledikantje, schuif zachtjes haar hekje open, leg haar recht, knuffel wat en het meisje slaapt al weer rustig verder, hoor in naast me Ettan, of hij een zakdoekje mag, maar natuurlijk, ik loop in het donker weer weg, kom een zakdoekje brengen en na het neus snuiten ga ik weer richting bank, boekje erbij, heerlijk rustig.
Een poosje later hoor ik een dreun uit de kinderkamer komen, gevolgd door gehuil van Trean, zo snel als ik kan ren ik de kamer in, pak Trean op en loop weer naar de bank om te kijken wat er aan de hand is. De Jongens slapen door het lawaai heen.
Dan pas komt de schrik, ik ben vergeten het hekje dicht te doen e zie een lelijke plek op haar achterhoofdje, die is zeker te weten op de hoek van het kastje gevallen, Trean is ondertussen opvallend rustig en dat vertrouw ik voor geen meter. Ik bel mijn man op, bel mijn moeder op en houd ondertussen mijn dochter in de gaten. Ik zie dat ze begint te draaien met haar ogen, ik krijg geen contact meer met haar en de paniek giert door mijn lijf, weer man bellen, nu naar huis komen! Dichtstbijzijnde vriendin opgebeld, haar vriend neemt op, nee die is er niet en nee hij heeft geen tijd om te komen. Andere vriendin bellen, ik weet dat ze op een feestje is, in plaats van haar krijg ik een andere vriendin aan de telefoon, die hoort mijn paniek, beloofd er aan te komen met huissleutel en een paar seconden later is mijn man er, kind in de maxi cosy en wij naar het de eerste hulp (geen moment er aan gedacht bijvoorbeeld 112 te bellen) in de auto begint ze raar te bewegen. Ik spring met mijn kind in de armen bij de hoofdingang uit, al rennend gil ik: waar is de eerste hulp en ren die kant op. Daar aangekomen ben ik huilend, in totale paniek, met een slap kind in mijn arm die aan een kant trekkende bewegingen maak. Ik mag meteen door de deuren heen en daar word ik opgevangen
Ze wordt onderzocht en niet veel later wordt ze naar een soort van operatiekamer waar steeds meer en steeds specialistischere mensen druk met mijn kind bezig zijn.
Ze krijgt meerdere keren medicijnen om haar uit haar epileptische aanval te krijgen en een infuus prikken moet op haar hoofdje gebeuren. Ik zit ondertussen volkomen kalm op een stoel bij mijn dochter, laat alles om me heen gebeuren en spreek lieve woorden tot mijn dochter. Er lopen hier zoveel mensen rond die er allemaal verstand van moeten hebben, dus nee ik ben niet bang, ik heb vertrouwen dat het goed komt en dat er aan alle kanten keihard wordt gewerkt om mijn dochter weer beter te maken.
Als mijn dochter even weg is voor een scan licht ik mijn moeder en de vriendinnen thuis in over wat er gaande is in het ziekenhuis.
Die avond eindigt op de intensive care, waar mijn man en ik om de beurt knuffelen met onze ondertussen weer vrolijke levendige meid. De volgende dag zijn we nog even op de ic, waar ze genieten van zo'n vrolijk kind die met schattige blikken en geluidjes steeds maar de aandacht vraagt van het personeel daar, ze hebben in geen tijden zo'n vrolijk kind op de ic gehad. Trean moet daarna nog even op de gewone kinderafdeling blijven tot ze echt aan alle kanten is goedgekeurd en daarna mag deze vrolijkert weer lekker mee naar huis.

Donders wat een goede afloop en reken maar dat ik dat stomme hekje daarna vaak heb gecontroleerd!

Trean

Oei, ik ben nog nooit zo lang zwanger geweest, Ettan is na 32 weken geboren, Tvåan is netjes blijven zitten tot 37 weken en nu ben ik bijna 40 weken zwanger.
Tot vorige week had ik er nog niet zo'n last van, maar nu hou ik overal vocht vast, heb daardoor een paar dagen geleden mijn eerste striae op mijn buik gekregen en ben ik voor mijn gevoel al 3 weken over tijd, pfff meid kom die buik uit!
Ik ga nog even lekker douchen en merk dat ik iets verlies, het is mijn slijmprop, zou het dan toch eindelijk snel zo ver zijn? Na het douchen ga ik online kijken of het verliezen van mijn slijmprop de bevalling inluid of dat ik helaas nog een tijdje moet wachten, het is het laatste, muh.
Ik vermaak me achter de computer, de kindjes zijn aan het slapen en na een tijdje krijg ik toch krampjes die steeds beter te voelen zijn. Voor de zekerheid open ik een irc chatkanaal met mijn man en geef aan wanneer mijn krampje begint en eindigt. Mijn man zit overigens een paar meter verderop op de bank te computeren, na een tijdje wordt hij onrustig: uuh lief die krampjes van jou die komen ondertussen wel heel regelmatig en duren ook wel eventjes, moeten we de verloskundige niet bellen? Ja goed idee, ik sta op en merk dat ik tijdens een krampje, die ondertussen best pijnlijk zijn geworden, er voor zorgt dat ik op dat moment even niet kan lopen. De verloskundige hoort aan de telefoon dat de weeën al behoorlijk zijn, aangezien ik af en toe even het gesprek moet onderbreken om hem op te vangen, daarna ook maar mijn moeder gebeld, kom de jongens halen!
Als de verloskundige er is besluit ze dat ze ook niet meer weggaat, ik waggel ondertussen weer de rondjes door het huis, leg spullen klaar voor de jongens en zwaai ze uit. Na weet ik veel hoeveel rondjes door het huis ga ik lekker douche, daar braken mijn vliezen en net veel later had ik volledige ontsluiting, de persweeën waren niet tegen te houden en hebben zonder extra hulp van mij ons meiske eruit gewerkt.
Een hele relaxte bevallen, nu nog de moederkoek, en die heeft helaas voor een hoop problemen gezorgt, hij wilde niet goed loskomen, dikke bloeding, ik voelde hoe ik langzaam  wegzakte in shock, opeens ambulance personeel om me heen, hoop gedoe om mijn lijf, in de ambulance met gillende sirenes, door naar de operatiekamer, waar onder narcose pas een infuus aangelegd kon worden, want ik was ondertussen al niet meer zo makkelijk te prikken.
Na de operatie knapte ik snel op, ik hoefde geen bloedtransfusie, ik heb alleen die nacht in het ziekenhuis gelegen, verbaasde iedereen door zelf al naar de wc te lopen en ze zagen al snel geen reden om me daar te houden, gelukkig maar, ik heb het niet zo op ziekenhuizen.

Als ik de foto's van mijn kraamweek terug kijk zie ik wel hoe enorm lijkbleek ik was...

Trean is onderweg

Na onze 2 fantastische mannen woont er nu een derde kindje in mijn buik, want zoals mijn man zei: twee is ook zo zuinig aan. Deze derde zal in de lente van 2010 komen, als alles goed gaat met mij en met de kleine

Hier is de 20 weken echo, en Trean is een meiske, tenminste ze hebben geen piemel kunnen ontdekken, nou we geloven het pas als ze er echt is :)